کوه نور

وبلاگ فرهنگی-اجتماعی

خلاصه ای از زندگی نامه پیامبر اسلام (ص)

نام: محمد بن عبدالله

در تورات و برخي كتب آسماني "احمد" ناميده شده است. آمنه ، دختر وهب مادر حضرت محمد (ص) پيش از نامگذاري فرزندش توسط عبدالمطلب به محمد ، وي  را احمد ناميده بود.

كنيه: ابوالقاسم و ابوابراهيم

القاب: رسول الله ، نبي الله ، مصطفي ، محمود ، امين و ...!

منسب: آخرين پيامبر ، بنيانگذار حكومت اسلامي و نخستين معصوم در دين اسلام.

تاريخ ولادت: روز جمعه هفدهم ربيع الاول عام الفبل برابر با سال 570 ميلادي (به روايت اکثر علمای شيعه) و به روايت بيشتر علماي اهل سنت تولد آن حضرت را روز دوشنبه دوازدهم ربيع الاول آن سال دانسته اند. عام الفيل همان سالي است كه ابرهه ، با چندين هزار مرد جنگي از يمن به مكه يورش آورد تا خانه كعبه را ويران سازد و همگان را به دين مسيحيت وادار سازد. اما او و سپاهيانش در مكه با تهاجم پرندگاني به نام ابابيل مواجه شده و به هدف شوم خود نايل نيامدند. آنان چون سوار بر فيل بودند ، آن سال به سال فيل (عام الفيل) معروف گشت.

محل تولد: مكه معظمه در سرزمين حجاز (عربستان سعودي كنوني)

نسب پدري: عبدالله بن عبدالمطلب (شيبة الحمد) بن هاشم (عمرو) بن عبد مناف بن قصي بن كلاف بن مرة بن كعب بن لوي بن غالب بن فهر بن مالك بن نضر (قريش) بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

از پيامبر اكرم (ص) روايت شده كه هرگاه نسب من به عدنان رسيد، همان جا نگهداريد و از آن بالاتر نرويد.

مادر: آمنه دختر وهب بن عبد مناف. اين بانوي جليل القدر، در طهارت و تقوا در ميان بانوان قريشي، كم نظير و سرآمد بود. وي پس از تولد محمد دوسال و چهار ماه و به روايتي شش سال زندگي كرد و سرانجام در راه برگشت از سفري كه به همراه تنها فرزندش و خادمه اش جهت ديدار با اقوام خويش عازم يثرب (مدینه) بود، در مكاني به نام "ابواء" بدرود حيات گفت و در همان جا مدفون گشت و چون عبدالله، پدر حضرت محمد (ص)، دو ماه ( و به روايتي هفت ماه) پيش از تولد فرزندش از دنيا رفته بود، كفالت آن حضرت را جدش، عبدالمطلب، به عهده گرفت. نخست وي را به ثوبيه (آزادشده ابولهب) سپرد تا وي راشير دهد و از او نگهداري كند اما پس از مدتي وي را به حليمه دختر عبدالله بن حارث سعديه واگذار كرد. حليمه گرچه دايه آن حضرت بود، اما به مدت پنج سال براي او مادري كرد.

مدت رسالت و سرپرستی مسلمانان: از 27 رجب سال چهلم عام الفيل (610 ميلادي) كه در سن چهل سالگي به رسالت مبعوث شده بود، تا 28 صفر سال يازدهم هجري كه رحلت فرمود، به مدت 23 سال عهده دار امر رسالت و نبوت بود. آن حضرت علاوه بر رسالت به مدت 10 سال زعامت و سرپرستی مسلمانان را پس از مهاجرت به مدينه بر عهده داشت.

تاريخ و سبب رحلت: دوشنبه 28 صفر، بنا به روايت بيشتر علماي شيعه و دوازدهم ربيع الاول بنا به قول اكثر علماي اهل سنت، در يازدهم هجري، در سن 63 سالگي در مدينه بر اثر زهري كه زني يهودي به نام زينب در جريان جنگ خيبر به آن حضرت خورانيده بود. معروف است كه پيامبر اسلام (ص) در بيماري وفاتش مي فرمود:" اين بياري در اثر غذاي مسمومي است كه آن زن يهودي پس از فتح خيبر براي من آورده بود."

محل دفن: مدينه منوره در سرزمين حجاز و در همان خانه اي كه وفات يافته بود. هم اكنون مرقد مطهر آن حضرت در مسجدالنبي قرار دارد.

همسران:

1-    خديجه بنت خويلد

2-    سوده بنت زمعه

3-    عايشه بنت ابي بكر

4-    ام شرك بنت دودان

5-    حفضه بنت عمر

6-    ام حبيبه بنت ابي سفيان

7-    ام سلمه بنت عاتكه

8-    زينب بنت جهش

9-    زينب بنت خزيمه

10-ميمونه بنت حارث

11-جوير بنت حارث

12-صفيه بنت حي بن اخطب

نخستين زني كه افتخار همسري پيامبر اكرم (ص) رايافت، خديجه بنت خويلد بود. حضرت محمد (ص) پيش از رسيدن به مقام رسالت و در سن 25 سالگي با اين بانوي بزرگوار ازدواج كرد. خديجه كبري (س) با موقعيت و اموالش خدمات شاياني به پيامبر اكرم (ص) در اظهار رسالتش كرد. اين بانوي بزرگوار از افتخارات زنان عالم است و در رديف بانوان قدسي، همانند مريم و آسيه، قرار دارد. پياوبر اكرم (ص) تا هنگامي كه وي زنده بود با هيچ زن ديگري ازدواج نكرد. همو بود كه دردها و رنج هاي پيامبر (ص) را كه سران شرك و كفر متوجه آن حضرت مي كردند، تسلي مي داد و او را در رسالتش ياري مي داد. خديجه كبري (س) به خاطر مقام و منزلتي كه در اسلام به دست آورده بود، مورد لطف و عنايت مخصوص پروردگار جهانيان قرار گرفت. به همين جهت روزي جبرئيل امين به محضر پيامبر اكرم (ص) شرفياب شد و گفت:" اي پيامبر سلام خدا را به همسرت، خديجه برسان." پيامبر اكرم (ص) به همسرش فرمود:" اي خديجه! جبرئيل امين از جانب خداوند متعال به تو سلام مي رساند." حضرت خديجه در هنگام همسري با پيامبر (ص) از احترام ويژه رسول خدا (ص) برخوردار بود و پيانبر نيز همسري مهربان و وفادار به او بود. آن حضرت  بعد از وفات خديجه (در سال دهم بعثت) همواره از او به نيكي ياد مي كرد. پيامبر اكرم (ص) هيچگاه از خانه خارج نمي شد مگر آنكه يادي به نيكي از خديجه مي كرد. از عايشه، سومين همسر پيامبر روايت شده است كه يك روز كه پيامبر اكرم (ص) از خديجه (س) ياد كرده و خوبي هاي او را بيان مي كرد، غيرت زنانگي بر من غالب شد و به پيامبر گفتم:" آيا ائ يك پيرزن بيشتر بود و حال آنكه خداوند بهتر از آن (عايشه) را به تو داده است؟" پيامبر اكرم (ص) از اين گفتار من خشمگين شد بطوريكه موهاي جلوي سرش از شدت خشم به حركت درآمد.

فرزندان:

الف) پسران:

1-    قاسم: او بيش از بعثت پيامبر اكرم (ص) تولد يافت. از اين رو پيامبر را ابوالقاسم ناميدند.

2-    عبدالله: اين كودك چون پس از بعثت به دنيا آمده بود وي را "طيب" و "طاهر" مي گفتند

3-     ابراهيم: او در اواخر سال هشتم هجري به دنيا آمد و در رجب يال دهم هجري وفات يافت.

قاسم و عبدالله از خديجه كبري (س) و ابراهيم از همسر ديگر آن حضرت متولد شدند. هرسه آنان در كودكي از دنيا رفتند.

ب) دختران:

1-    زينب (س)

2-    رقيه (س)

3-    ام كلثوم (س)

4-    فاطمه زهرا (س)

دختران پيامبر، همگي از حضرت خديجه (س) متولد شدند و تمام فرزندان رسول خدا (ص) جز فاطمه زهرا (س) پيش از رحلت آن حضرت از دنيا رفته بودند. تنها فرزندي كه از آن حضرت در زمان رحلتش بقي مانده بود، فاطمه زهرا (س)، آخرين دختر وي بود. اين بانوي مكرمه، افتخار بانوان عالم است. همو است كه مادر سبطين امام حسن و امام حسین (ع) و ام الائمة المعصومين (ع) است. گرچه پيامبر اسلام (ص) به تمام خاندان خويش علاقمند بود، اما در ميان همسرانش بيش از همه به خديجه كبري (س) و در ميان فرزندانش علاقه استثنایی به حضرت فاطمه (س) داشت.

اصحاب و ياران:

پيامبر اسلام (ص) چه در مكه و چه در مدينه، داراي اصحاب و ياران باوفايي بودند كه برخي از آنان پيش از آن حضرت از دنيا رفتند و آنها تعداد زیادی بودند که در اينجا به نام تنها 50 نفر از صحابه مشهور آن حضرت اشاره مي كنيم.

1-    علي بن ابيطالب(ع)

2-    ابوطالب بن عبدالمطلب

3-    حمزة بن عبدالمطلب

4-    جعفر بن ابيطالب

5-    عباس بن عبدالمطلب

6-    فضل بن عباس

7-    عبدالله بن عباس

8-    معاذ بن جبل

9-    سلمان فارسي

10-ابوذر غفاري

11-مقداد بن اسود

12-بلال حبشي

13-مصعب بن عمير

14-زبير بن عوام

15-سعد بن ابي وقاض

16-ابودجانه

17-سهل بن حنيف

18-سعد بن معاذ

19-سعد بن عباده

20-محمد بن مسلمه

21-زيد بن ارقم

22-ابو ايوب انصاري

23-جابر بن عبدلله انصاري

24-حذيفة بن يمان غسي

25-خالد بن سعيد اموي

26-خزيمة بن ثابت انصاري

27-زيد بن حارثه

28-عبدالله بن مسعود

29-عمار بن ياسر

30-قيس بن عاصم

31-مالك بن نويره

32-ابوبكر بن ابي قحافه

33-عثمان بن عفان

34-عبدالله بن رواحه

35-عمر بن خطاب

36-طلحة بن عبيدالله

37-عثمان بن مظعون

38-ابوموسي اشعري

39-عاصم بن ثابت

40-عبدالرحمن بن عوف

41-ابوعبيده جراح

42-ابوسلمه

43-ارقم بن ابي ارقم

44-قدامة بن مظعون

45-عبدالله بن مظعون

46-عبيدة بن حارث

47-سعيد بن زيد

48-خباب بن ارث

49-بريده اسلمي

50-عثمان به حنيف

    و ....

زمامداران معاصر:

پيامبر اكرم (ص) در عصري زندگي مي كرد كه منطقه حجاز به دليل عدم حاصلخيزي و بياباني بودن زمين و عدم رواج مدنيت در بين مردم، از چشم طمع حكومت ها دور مانده و به آن رغبتي نشان نمي دادند. به همين دليل در آن سرزمين حكومت مركزي و مستقلي وجود نداشت و دايره حكومتي منحصر در قبيله و طايفه بود و نظام ملوك الطوايفي در آن مناطق حكمفرما بود، تا آنكه پيامبر اسلام (ص) به پيامبري برانگبخته شد و از مكه به مدينه مهاجرت نمود و پايه هاي يك حكومتی بر اساس اسلام را در اين شهر بنا نهاد. اما در اطراف حجاز حكومت هاي مستقل و نيمه مستقلي وجود داشت و حاكماني از سلسله ها و تيره هاي مختلف حكومت مي كردند. اين حكومت ها عبارتند بودند از: ايران، روم شرقي، حبشه، يمن، حيره، غسان، يمامه و مصر.


برچسب‌ها: پیامبر اسلام, زندگی نامه پیامبر اسلام, تاریخی, مذهبی
+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1390ساعت 23:59  توسط فرامرز  |